در دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰، اکثر درمانگران به صورت اکید از یک روش درمانی استفاده می کردند. از دهه ۱۹۷۰، درمانگران شروع به ایده گرفتن از رهیافت های درمانی مختلفی کردند و امروزه روش درمان التقاطی[۱] رایج ترین مورد می باشد. روش درمان التقاطی یک رهیافت انعطاف پذیرتر و چند جانبه ای می باشد که به درمانگر اجازه می دهد تا برای شناسایی نیازهای درمانجو، از موثرترین روش های در دسترس استفاده کند. برخی از درمانگرانی که فکر می کنند این عنوان نامناسب می باشد، از عنوان روش درمان چند مدلی[۲] استفاده می کنند.برخی از درمانگران در سطح گسترده ای از یکی از حالت ها استفاده می کنند، همانند روان کاوی یا نظریه شناختی – رفتاری؛ولی به تکنیک های التقاطی نیاز وجود دارد. روش های خود آگاهی دیگری وجود دارند که از نظر موقعیت شبیه به روش التقاطی می باشند و هر کدام که بهترین کارایی را در یک موقعیت مشخص داشته باشند، مورد استفاده قرار داده می شوند.
نکته مهمی که در هر دو روش وجود دارد عبارت از این می باشد که درمانگر برای تکنیک هایی که استفاده می کند، دارای یک شناخت ثابتی از هر نظریه می باشد.درمان التقاطی نوعی رواندرمانی آزاد و منسجم است که بسته به مشکل، اهداف درمانی، انتظارات و انگیزۀ شخص، با نیازهای خاص هر نوع بیماری سازگار است. درمانگر درمان التقاطی از دستورالعملهای گوناگون کمک میگیرد و ممکن است از روشهای علمی مختلفی برای ایجاد بهترین ابزارهای درمانی جهت کمک به مراجعهکننده استفاده کند. در واقع، درمانگر درمان التقاطی سعی میکند با استفاده از یک نوع درمان خاص یا ترکیبی از چند درمان، فرآیند درمانیِ هر مراجعهکننده را شخصیسازی کند. تحقیقات نشان داده است که این روش درمانی اثربخشی بالایی داشته است.
وبلاگ حاضر به دنبال گلچینی از مطالب و محتوای روانشناسی کاربردی و مفید برای شما عزیزان است و در این مسیر تلاش می شود منابع مطالب تا حد امکان برای شما عنوان و درج گردد