مروری بر نکات درمان وجودی
درمان وجودی را می توان به بهترین وجه به صورت رویکرد فلسفی توصیف کرد که به کاربست درمانی مشاوره تأثیر می گذارد. بدین ترتیب، روان درمانی وجودی مکتب درمانی مستقل و مجزایی نیست و مدلی هم نیست که فنون خاصی داشته باشد. طبق دیدگاه وجودی ما انسان ها قادر به خودآگاهی هستیم که توانایی برجسته ای است که به ما امکان می دهد فکر کنیم و تصمیم بگیریم. ما با این آگاهی موجودات آزادی می شویم که مسئول انتخاب کردن نحوه زندگی خود هستیم. این آگاهی از آزادی و مسئولیت موجب اضطراب وجودی می شود که خصوصیت بنیادی دیگر انسان است.( جرالدکری، 1385) در رویکرد وجودی به چهار واقعیت وجودی تأکید می شود: مرگ، آزادی، مسئولیت پذیری، انزوا و بی معنایی (کارول شاو. آستاد، 1390). درمان وجودی روی رابطه فرد با فرد تأکید زیادی دارد. این رویکرد فرض می کند که رشد درمانجو از طریق این رویارویی اصیل روی می دهد. فنونی که درمانگر به کار می برد تغییرات درمانی چندانی به بار نمی آورد بلکه کیفیت رابطه در مانجو- درمانگر اهمیت دارد.

درمانگران باید به قدر کافی به عمق برسند و به زندگی خودشان گشوده باشند تا به آن ها امکان دهد بدون از دست دادن هویت خود به دنیای ذهنی درمانجویان خویش وارد شودند. گر چه درمانگران وجودی ممکن است فنونی را از رویکردهای دیگر به کار برند ولی مداخله های آن ها توسط چارچوب فلسفی درباره آنچه منظور از انسان بودن است هدایت می شوند (جرالد کری، 1385).
روان درمانی وجودی بر ارادهی آزاد، خودمختاری و جستوجوی معنا درون خود فرد تمرکز میکند. این رویکرد بر ظرفیت فرد برای گرفتن تصمیمات منطقی و رسیدن به حداکثر پتانسیل، تاکید دارد.
وبلاگ حاضر به دنبال گلچینی از مطالب و محتوای روانشناسی کاربردی و مفید برای شما عزیزان است و در این مسیر تلاش می شود منابع مطالب تا حد امکان برای شما عنوان و درج گردد