آگاه مایند

خصوصیات بالینی وسواس کندن مو

اختلال کندن مو تحت تاثیر تنش فزاینده است که کمابیش سبب از دست دادن مو می‌شود و این کاهش موها معمولاً برای دیگران محسوس است.
وسواس کندن مو همیشه با شرم و مخفی کاری همراه است. فرد مبتلا به وسواس موکنی مانند افرادی که به سایر اختلال‌های کنترل تکانه مبتلا هستند بلافاصله پس از کندن مو یا زمانی که سعی دارند در برابر میل به کندن مو مقاومت کنند تلاش زیادی را احساس می کنند. تجربه کندن مو به احساس آرامش، لذت و ارضا منجر می‌شود. افراد مبتلا به وسواس موکنی از رفتار غیر قابل کنترل خود ناراحت هستند و امکان دارد احساس کنند که عملکرد اجتماعی، شغلی و زمینه‌های دیگر عملکردشان به علت این اختلال مختل شده است.

افراد مبتلا به این اختلال مخفیانه و فقط زمانی که تنها هستند به این کار می پردازند. این افراد با پوشیدن کلاه یا آرایش کردن مو به صورتی که لکه‌های تاسی را بپوشاند، سعی دارند آسیبی که خود وارد کرده اند را پنهان می کنند. در طی این اختلال امکان دارد همه مناطق بدن درگیر شود ولی کندن موی سر شایع‌تر است. سایر نواحی درگیر عبارتند از ابروها، پلک و ریش صورت.

ویژگی های تشخیصی وسواس کندن مو

۱) آنها مکرر موی خود را می کنند به طوری که باعث می شود مقدار زیادی از موی خود را از دست بدهند.
۲) آنها بلافاصله قبل از کندن موی یا زمانی که سعی می کنند در برابر رفتار موکنی خود مقاومت کنند احساس تنش زیادی می کنند.
۳)گناه هنگام کندن مو احساس لذت ،رضایت و آرامش می کنند.
۴) این رفتار آنها پریشانی یا اختلال زیادی به وجود می آورد.

چه کسانی به این اختلال مبتلا می شوند؟

سن متوسط شروع به وسواس کندن مو اوایل نوجوانی و اکثراً قبل از ۱۸ سالگی است. ولی در سنین بالاتر نیز ممکن است شروع شود. این اختلال در بین نوجوانان و جوانان جنس مونث شیوع بیشتری دارد. برآوردهای صورت گرفته نشان میدهد که این اختلال احتمالاً در تک فرزند ها یا فرزندان ارشد خانواده بیشتر دیده میشود .

علائم وسواس کندن مو

بسیاری از اختلالات روانشناختی یا بهتر است بگوییم تقریبا اغلب اختلالات روانشناختی با علائم و نشانه‌های مهمی همراه است. وسواس کندن مو هم به طور کامل با نشانه‌های مشخصی همراه است که با دیدن آن‌ها می‌توان تا حدودی به وجود این اختلال پی برد. 
البته باید این نکته را در نظر بگیرید که با دیدن هر علامتی نمی‌توان آن را به عنوان یک اختلال روانشناختی در نظر گرفت. بنابراین بهتر است این تشخیص تخصصی را به درمانگر بسپارید.
اما به طور کلی می‌توان نشانه‌های عمده‌ای را دید و به وجود یک اختلال شک کرد. مهم‌ترین نشانه‌ها و علائم بیماری تریکوتیلومانیا را می‌‎توان در موارد زیر دید:

• کندن مکرر مو به‌ویژه موی سر، مژه و ابرو و یا دیگر نقاط بدن. این نشانه زمانی که به طور تکرارپذیر و مداوم دیده می‌شود، نگران‌کننده است و خبر از یک مشکل روانشناختی در فرد می‌دهد.
• احساس مداوم فشار و تنش عصبی که پیش از کندن مو انجام می‌شود.
• ایجاد احساس خوشایند و رضایت‌بخش پس از انجام این عمل و کندن موها. در واقع فرد بعد از انجام این کار یک احساس آرامش درونی در مقابل استرس و فشار خود می‌کند.
• بازی کردن با مویی که کنده شده و یا مالیدن و کشیدن آن به صورت و لب‌ها. یعنی فرد با موی کنده شده خود مشغول می‌شود و تمام حواس خود را به آن معطوف می‌کند.
• کاهش قابل توجه میزان و حجم موهای سر، مژه و ابرو که به صورت کاملا مشخص دیده می‌شود.
• تصمیم چندباره برای ترک مو کندن و عدم موفقیت در آن.
• اقدام به کندن پوست دست، جویدن ناخن گاز گرفتن لب‌ها در برخی افراد مبتلا به وسواس کندن مو.
• مخفی کردن کندن مو از دیگر و تلاش برای انجام این کار در تنهایی.

علت وسواس کندن مو

وسواس کندن مو اختلالی است که در بیشتر اوقات شروع آن با موقعیت های پر استرس ارتباط دارد. آشفتگی در رابطه مادر و کودک و ترس از تنها ماندن به عنوان عوامل اصلی این اختلال ذکر شده است .
پویایی های افسردگی به عنوان عامل زمینه ساز در این اختلال معرفی می‌شود.

بیماری های همراه

وسواس مو کندن از جمله اختلالات اضطرابی است که می تواند همراه با بیماریهایی از جمله افسردگی یا اختلالات خوردن و یا با انواع اختلالات شخصیت مانند اختلال شخصیت وسواسی مجبور، اختلال شخصیت مرزی و اختلال شخصیت خودشیفته همراهی داشته باشد.

تشخیص وسواس کندن مو

_ کندن  مکرر مو که موجب از دست دادن قابل توجه موها می شود.
_ احساس تنش و فشار قبل از کندن مو
_ کاهش تنش و احساس لذت پس از کندن مو
_ این مسئله قابل توجیه با سایر اختلالات روانپزشکی و یا درماتولوژیکی نیست.
_منجر به ناراحتی چشمگیر و افت عملکرد واضح در فرد می شود.
_ در زنان شایع تر از مردان است.
_ شایع‌ترین قسمت درگیر موهای سر و سپس ابرو، مژه و در مواردی کندن موی ناحیه تناسلی می باشد.

دلایل کندن مو

با وجود شایع بودن اختلال کندن مو همچنان دلیل مشخصی برای این اختلال بیان نشده است. اما با این حال می‌توان دلایل و زمینه‌های گوناگونی را برای این اختلال در نظر گرفت که در موارد زیر جای می‌گیرد:

ژنتیک و سابقه خانوادگی

ژنتیک تقریبا نقش مهمی را در ابتلا به بیماری تریکوتیلومانیا ایفا می‌کند. در حقیقت اکثر افرادی که به اختلال کندن مو مبتلا هستند، در نزدیکان خود نیز این اختلال را مشاهده می‌کنند. به همین دلیل زمانی که در ژنتیک یک خانواده این اختلال وجود داشته باشد، در افراد درجه یک خانواده هم دیده می‌شود.

استرس شدید و اضطراب

در بسیاری از موارد استرس و اضطراب شدید و فشارهای روانی مداوم باعث ابتلای افراد به اختلال کندن مو می‌شود و این حالت را در آن‌ها تشدید می‌کند.

سن

گاهی اختلال تریکوتیلومانیا در یک بازه سنی خاص اتفاق می‌افتد و تا پایان زندگی با فرد باقی می‌ماند.
این اختلال معمولا در دوران پیش از نوجوانی یا در طول نوجوانی، اغلب در بازه سنی 10 تا 13 سالگی بروز می‌کند و اگر به موقع تشخیص داده نشده و درمان نشود، تا پایان عمر با فرد باقی می‌ماند.

اختلالات روانشناختی

مجموعه‌ای اختلالات روانشناختی هم می‌توانند بیماری تریکوتیلومانیا را ایجاد کنند. معمولا افسردگی و اختلال وسواس اجباری به این اختلال هم منجر می‌شود.

میزان شیوع اختلال موکنی

در مورد میزان شیوع اختلال موکنی پژوهشهای محدودی انجام گرفته است .نتایج پژوهشهای فوق میزان ابتلا به اختلال موکنی  در بین نوجوانان و بزرگسالان را بین ۱ تا ۳/۵ درصد برآورد نموده اند .همچینن نتایج این پژوهش ها نشان می دهد میزان شیوع اختلال موکنی در بین جنس مونث بیشتر از میزان شیوع این اختلال در جنس مذکر می باشد به نحوی که در جنس مونث میزان شیوع ابتلا به اختلال موکنی حدود دو برابر جنس مذکر می باشد .بر اساس نتایج یک پژوهشی که تلاش نموده است که میزان ابتلا به اختلال موکنی در جنس مونث و مذکر را مقایسه نماید میزان شیوع این اختلال در جنس مونث حدود ۳ درصد است در حالی که این میزان در جنس مذکر حدود ۱/۵درصد است.

درمان وسواس کندن مو

برای درمان اختلال موکنی روش های روان درمانی مختلفی پیشنهاد شده است. از جمله مهمترین این روش های درمانی می توان به روش درمانی شناختی- رفتاری (Cognitive- behavioral therapy  ) ،خانواده درمانی  و رفتار درمانی اشاره نمود. همچینن در مواردی که میزان شدت اختلال موکنی زیاد می باشد روان پزشکان ترجیح می دهند از برخی داروها نیز برای درمان این اختلال استفاده نمایند.

درمان شناختی – رفتاری یکی از روش های روان درمانی است و امروزه از این روش درمانی برای درمان بسیاری از اختلالات روانشناختی (مانند اختلالات افسردگی ، اضطرابی و اختلال وسواسی – اجباری ) و مشکلات روانشناختی ( مانند مشکل بیخوابی و مشکل در کنترل حالت خشم ) استفاده می شود . درمان شناختی – رفتاری که با اصطلاح CBT نامیده می شود درمانی ساختار یافته و کوتاه مدت می باشد و تعداد جلسات متوسط آن که معمولا به صورت هفتگی برگزار می شود بین ۱۲ الی ۱۶ جلسه است. در درمان شناختی –رفتاری فرض می شود که یکی از علل مهم ابتلا به اختلالات روانشناختی وجود خطاهای شناختی می باشد و دراین نوع درمان برای از بین بردن خطاهای شناختی ازتکنیکهای مختلف رفتاری ( مانند تکنیک ثبت فعالیتها و یا تکنیک برنامه ریزی فعالیتها ) و شناختی ( مانند تکنیک بازسازی شناختی ) استفاده می شود.

معمولا روان پزشکان برای درمان دارویی اختلال موکنی از داروهایی که در طبقه ی دارویی بازدارنده های اختصاصی بازجذب سروتونین قرار دارند استفاده می نمایند . این طبقه ی دارویی که به اختصار داروهای SSRI نامیده می شوند در طبقه ی داروهای ضد افسردگی قراردارند و به طور اختصاصی برروی ناقل عصبی سروتونین اثر گذاشته و سبب جلو گیری از بازجذب این ناقل عصبی شده و در نتیجه میزان این ناقل عصبی را در مغز افزایش می دهند.

در درمان شناختی- رفتاری برای درمان اختلال موکنی از برخی از تکنیکها استفاده می نمایند. از جمله مهمترین تکنیکهای رفتاری که درمانگران شناختی- رفتاری ترجیح می دهند در درمان اختلال موکنی از آنها استفاده نمایند می توان به تکنیک عادت وارونه (Habit reversal ) ، تکنیک خود نظارت گری ( Self monitoring ) ، تکنیک کنترل محرک (Stimulus control ) و تکنیک بکار بردن رفتارهای متفاوت با رفتار کندن موها اشاره نمود . در تکنیک خود نظارت گری شخصی که مبتلا به اختلال موکنی می باشد فرا می گیرد افکار و یا سائقهایی (Urges ) که قبل از اقدام به عمل موکنی در ذهنش ایجاد شده اند را یاداشت نماید. در تکنیک کنترل محرک شخصی که مبتلا به اختلال مو کنی می باشد از روش های مختلفی برای ایجاد وقفه در انجام رفتار موکنی استفاده می شود. در تکنیک بکار بردن رفتارهای متفاوت با رفتار موکنی شخصی که مبتلا به اختلال موکنی می باشد فرا می گیرد به محضی که سائق موکنی را احساس نمود رفتارهایی که از نظر فیزیکی متفاوت با رفتار موکنی است ( مانند نوشتن یک نامه ) را انجام دهد تا آنکه شدت چینن سائقی کم گردد. برخی از درمانگران شناختی –رفتاری ترجیح می دهند علاوه بر تکنیکهای رفتاری و شناختی فوق الذکر که به صورت بیشتری در درمان شناختی- رفتاری برای درمان اختلال موکنی استفاده می گردد از برخی تکنیکهای شناختی – رفتاری دیگر مانند تکنیک آموزش آرمیدگی (Relaxation ) و تکنیک بازسازی شناختی نیز برای درمان اختلال موکنی استفاده نمایند . معمولا تکنیک آرمیدگی به دو صورت تکنیک آرمیدگی تنفسی و تکنیک آرمیدگی عضلانی اجرا می شود. هدف عمده از اجرای تکنیک آرمیدگی جایگزین نمودن حالت آرامش و راحتی به جای حالت اضطراب و نگرانی می باشد. با توجه به این موضوع که افزایش میزان شدت اضطراب و نگرانی می تواند با ایجاد و یا افزایش حالت موکنی ارتباط داشته باشد لذا بکار بردن روش آرمیدگی می تواند به صورت غیر مستقیم در کاهش میزان شدت حالت موکنی موثر باشد. تکنیک بازسازی شناختی یکی دیگر از تکنیکهایی است که درمانگران شناختی- رفتاری برای کاهش میزان شدت اختلال موکنی از آن استفاده می نمایند . بطورکلی در بخش اول آموزش روش تکنیک بازسازی شناختی روشهای شناسایی افکار ناکارآمد آموزش داده می شود و در بخش دوم این روش درمانگر انواع افکار متفاوت با افکار ناکارآمد که می تواند جایگزین آن افکار گردد را به مراجع پیشنهاد می نماید

 از دیگر درمانهای غیر دارویی که برای درمان اختلال موکنی پیشنهاد شده است رفتاردرمانی دیالیتیک (DBT)  و درمان پذیرش و تعهد (ACT ) است. درمان DBT و درمان ACT زیرمجموعه ی روشهای درمانی موج سوم رفتار درمانی می باشند.  درمانهای موج سوم رفتاری  درمانهای جدیدی هستند که ابداع کنندگان آنها فرض می نمایند که وجود یک سلسله خصوصیات مانند نگران بودن زیاد ، وجود حالت نشخوار ذهنی و وجود حالت گوش به زنگی زیاد درافزایش خطر ابتلا به اختلالات روانشناختی نقش دارند. بیشترین کاربرد درمان های DBT  و  ACT در درمان نوعی اختلال شخصیتی به نام اختلال شخصیتی مرزی است.

در بهترین روش درمان وسواس کندن مو اتفاق نظر وجود ندارد اما به طور کلی راهکارهای رفتاری، حمایتی و تلقینی پاسخ می‌دهد. روش های روان_دارویی که برای درمان اختلالات روانی پوستی به کار می روند نیز موثر هستند. داروهایی مانند ضد اضطراب ها و ضد افسردگی ها می تواند سبب بهبود پوستی این افراد شود. گزارش‌هایی از درمان موفقیت آمیز این اختلال با لیتیوم وجود دارد که موفقیت با اثر احتمالی دارو بر پرخاشگری تکانشگری و بی ثباتی خود توجیه شده است. گرچه امکان دارد این اختلال عنصر زیستی داشته باشد اما یادگیری در آن نقش پررنگی دارد و درمانهای شناختی رفتاری از جمله درمان های موثر در این زمینه محسوب می شوند. درمان های شناختی _ رفتاری موفق شامل آموزش مهارت کنترل خود، حساسیت زدایی منظم و وارونه سازی عادت هستند. وارونه سازی عادت عبارت است از این که به فرد آموزش داده می شود نسبت به رفتار موکنی خود آگاه تر باشد و بعد پاسخ جدیدی را که با آن رقابت می کند به او می آموزند. به عنوان مثال می‌توان به فرد یاد داد به جای کندن مو آنها را شانه بزند یا از آنجایی که این افراد نسبت به درد حاصل از این اختلال حساسیت زدایی شده اند به آنها کرمی داده می‌شود که اگر روی پوست سر بمالند مقدار درد موکنی را افزایش می‌دهد. البته تمامی درمان ها به طور حتم با حمایت اجتماعی و خانوادگی موثر خواهد بود.
در مواردی وسواس مزمن کندن مو با روان درمانی بینش گرا نیز به طور موفقیت آمیز درمان شده است.

سه راه موثر برای درمان وسواس موکنی (تریکوتیلومانیا):

۱. ثبت دقیق وسواس موکنی (تریکوتیلومانیا): آگاهی به زمان، مکان و دلایل موکنی.

۲. تلاش برای تغییر و کنترل رفتار موکنی.

۳. آموزش تنظیم عواطف و هیجانات به‌جهت یافتن راه‌های دیگری به‌جهت مواجهه با هیجانات منفی به غیر از موکنی.

درمان درمان وسواس موکنی (تریکوتیلومانیا) از طریق ثبت دقیق و نظارت بر خود

در این مرحله، فرد بر وسواس موکنی (تریکوتیلومانیا) خود شناخت و آگاهی کامل پیدا می‌کند. بیمار سوالات زیر را پاسخ داده و ثبت می‌کند.

۱.فرد در زمان موکندن در چه مکانی بود؟

۲.چه زمانی موکنی اتفاق افتاد؟

۳.آیا از وسیله‌ای (مانند قیچی) برای موکنی استفاده شد؟

۴.در زمان موکنی فرد در حال انجام چه کاری بود؟

۵.فرد پیش از انجام موکنی، در حین آن و پس از آن چه احساسی داشت؟

۶.فرد پیش از انجام موکنی، در حین و پس از آن به چه فکر می‌کرد؟

۷.آیا در حین موکنی، شخص دیگری نیز حضور داشت؟

۸.فرد با موی خود پس از کندن چه می‌کند؟

این سوالات سعی دارند راه‌اندازهای درونی مانند افکار، احساسات و حس‌های مختلف (مانند خارش یا سوزش) و راه‌اندازهای بیرونی مانند مکان‌ها و فعالیت‌هایی را که منجر به موکنی می‌شوند، شناسایی کند. در ادامه مقاله، نحوه مقابله با هر یک از این راه‌اندازها را توضیح می‌دهیم.

 درمان وسواس موکنی (تریکوتیلومانیا) از طریق تلاش برای تغییر و کنترل رفتار موکنی

در هنگام اضطراب، شما تمایل دارید اضطراب خود را به‌نحوی تخلیه کنید. در وسواس موکنی (تریکوتیلومانیا) اضطراب و انرژی عصبی شما از طریق کندن مو تخلیه می‌شود. همانگونه که بیان شد، اضطراب راه‌انداز موکنی می‌باشد؛ بنابراین ثبت روزانه موکنی و الگوی اضطراب کمک می‌کند تا اضطراب و دلایل آن را در فرد که منجر به موکنی می‌شود، تشخیص دهیم و پیش از آنکه به اجبار به کندن مو تبدیل شود، راه‌های سالم‌تر و بهتری برای تخلیه اضطراب (یا احساسات دیگری مانند ناامیدی، ملالت و خستگی) به‌وجود بیاوریم. زمان و مکان موکنی خود را بنویسید. این امر باعث می‌شود ببینید راه‌اندازهای شما برای موکنی چیست. راه‌اندازهای مشترک موکندن معمولاً اضطراب، ناامیدی و ملالت می‌باشند.

در رفتاردرمانی، تلاش برای کنترل یا تغییر رفتارهای موکنی است. پس از ثبت موارد موکنی، حال نوبت به جایگزینی آن با فعالیت‌های سالم‌تر است. نکته مهم آن است که درک کنید برای شما چه فعالیتی مفید است. زیرا فعالیتی که برای فرد دیگری کارآمد است، ممکن است برای شما کارآمد نباشد. در ادامه، نحوه مقابله با راه‌اندازها توضیح داده می‌شود.

تحریک حسی:

در بعضی از افراد، احساساتی چون خارش، سوزش و یا درد باعث می‌شود که دست فرد به‌سمت محل موردنظر جهت کندن مو برود. در گروهی دیگر نیز چنین احساساتی پیش از عمل موکنی اتفاق نمی‌افتد و فرد به‌دنبال ایجاد احساساتی در سر، دست و یا صورت خود است. در هر دو صورت، بهتر آن است که تحریک حسی در دست و سر و یا صورت آنها (هر نقطه‌ای که محل موکنی است) انجام شود. برای ناخن‌های دست، از سوهان و مانیکور و لوسیون، برای سر از ماساژ، شانه، قلم، مداد و یخ و برای صورت می‌توان از روغن و یا کرم صورت و حمام کردن بنا به ابتکار خود استفاده کرد.

تغییر شناختی:

در صورتی که راه‌انداز موکنی، افکار فرد باشد؛ باید باورهای غلط فرد اصلاح شود. به‌طور مثال، اگر باور فرد آن است که «همه موهای درشت من باید کنده شود» و یا «هیچ نقصی نباید در موهای من باشد»، «من تنها کمی از موهای خودم را می‌کنم»، «من قبلاً موهایم را کنده‌ام، الان چرا نباید بکنم»، «با این کارها موهای من برنمی‌گردد، پس بهتر است به روال سابق خودم ادامه بدهم»؛ درمانگر باید این باورهای غلط، مراجع را به چالش بکشد.

از جمله مراجع باید آگاه شود که او برای این مشکل مقصر نیست و نباید خود را مسئول دانسته و سرزنش کند. وسواس موکنی (تریکوتیلومانیا) ریشه زیستی دارد.

مراجع با نوشتن افکار خود در حین موکنی، پی به خطاهای شناختی خود می‌برد و با کمک درمانگر خود سعی در اصلاح باورهای غلط خود می‌کند.

تغییر مکان:

در مکان‌هایی که موکندن اتفاق می‌افتد، تغییر شرایط محیطی نیز کمک می‌کند. از جمله پوشاندن آینه‌ها، از دسترس خارج کردن موچین، باز گذاشتن درها (خود را در معرض دید قرار دادن)، تغییر دکوراسیون محلی که موکنی بیشتر در آن صورت می‌گیرد، نشستن در جاهای دیگری غیر از مکان‌هایی که بیشتر موکنی در آن صورت می‌گیرد و در نهایت، کمتر تنها ماندن.

تغییر فعالیت‌ها:

در مرحله قبل، مراجع مشخص کرده است که در حین انجام چه فعالیت‌هایی به موکنی می‌پردازد. در این مرحله سعی می‌شود موانعی برای موکنی ایجاد شود. ایجاد موانع برای موکنی اغلب به کاهش میزان آن کمک می‌کند. استفاده از انگشت‌دانه، دستکش، کلاه، مچ بند، نوار لاستیکی و … کمک می‌کند تا مانعی برای موکنی ایجاد شود. تغییر شرایط موها و دستان شما نیز موثر است. از جمله خیس کردن و یا روغن زدن به موها، استفاده از لوسیون و یا استفاده از ناخن مصنوعی. انجام فعالیت‌هایی همانند بافتنی که دست‌ها و ذهن شما را درگیر می‌کند نیز کمک می‌کنند.

بیکار نمانید و برای انجام فعالیت‌های گوناگون از پیش برنامه داشته باشید.

درمان وسواس موکنی (تریکوتیلومانیا) از طریق تنظیم هیجانات و عواطف

زمانی که هیجاناتی مانند اضطراب، ناامیدی و … به فرد فشار می‌آورد تا موهای خود را بکند، فرد باید یاد بگیرد تا از راه‌های دیگری به‌غیر از موکندن برای تنظیم عواطف و هیجانات خود استفاده کند. برای آنکه افراد تنش و اضطراب را از خود دور کنند، می‌توانند از تنفس دیافراگمی (شکمی)، آرمیدگی تدریجی عضلات، تصور صحنه آرامش‌بخش، مراقبه، موسیقی ملایم، پیاده‌روی، یک نوشیدنی گرم، یک دوش طویل‌المدت، ماسک صورت یا چشم استفاده کنند.

برای احساس درد، افراد می‌توانند انگشت خود را در یخ قرار دهند، صورتشان را در یک کاسه آب یخ فرو کنند، یک لیمو ترش بمکند، دوش آب سرد بگیرند، به‌سرعت بدوند و یا یک آدامس بسیار بزرگ را بجوند.

برای احساس ملالت و خستگی، افراد می‌توانند یک موضوع جذاب را در اینترنت مطالعه کنند، موسیقی بنوازند، نقاشی بکشند، عکاسی کنند یا جدول حل کنند.

درمان های دارویی وسواس کندن مو

خود بازنگری: توجه به اینکه این اختلال از کی و کجا و تحت چه شرایطی شروع شد و چه مواقعی روی می دهد و ثبت ستونی آن.

 آموزش تکنیک های آرام سازی

معکوس سازی عادت
فعال کردن عضلات مخالف درگیر در این اختلال:  به طور مثال اگر دست برای کندن مو بالا حرکت میکند، به کاری که دست به پایین حرکت می‌دهد مثل مشت کردن دست و  نقاشی کردن بپردازد.
به موازات دریافت کمک دارویی از روانپزشک راهکارهای زیر کمک می‌کند.
از آنجایی که کندن موها با میل به تحریک پوست سر، لب‌ها و دندان‌ها (در فردی که عادت به جویدن موها دارند) همراه است.  میتوانید برای ایجاد تحریک حسی مورد نیاز،  روش های دیگری مانند شستن سر، کشیدن نخ دندان و جویدن تنقلات بی ضرر را جایگزین کردن موها کنید.
 از فشار دادن یک توپ ضد استرس چیزی شبیه به آن در میان دستان خود، برای تخلیه تنش انگشتان می توانید استفاده کنید.
 در مواقع تشدید تکانه ها از یک دستمال سر یا عرقچین برای پوشاندن سر به عنوان یک مانع میان انگشتان و موهای خود استفاده کنید.
یک جمله، شعر یا عبارت را، تا زمان برطرف شدن تکانه با صدای بلند تکرار کنید.
 از دوش آب گرم یا سرد برای کم کردن استرس یا اضطراب خود کمک بگیرید.
 با تنفس عمیق و متمرکز شدن بر دم و بازدم خود، عبور از کنار تکانهای موکنی را تسهیل کنید.
 خیس کردن موها یا آغشته کردن نوک انگشتان به ژل یا لوشن باعث لغزنده شدن سطوح تماس، و دشوارتر شدن و عمل کندن  موها می‌شود.
 از آغشته کردن نوک انگشتان خود به عطر یا کرم های معطر برای افزایش آگاهی خود به بالا آمدن دستها و حرکت آنها به سمت موها استفاده کنید.
 زمان کمتری را در قسمت‌هایی از منزل که احتمال کندن موها در آن مناطق افزایش می یابد بگذرانید.
 زمانهایی را به یادداشت برداری و ثبت زمان ها و موقعیت های برانگیزاننده میل به موکنی  اختصاص دهید. ثبت این اطلاعات به برقراری ارتباط میان احساس تنش، اضطراب، غم، رنجش و …. با میل به کندن مو افزایش آگاهی به الگوی رفتار، پیش‌بینی، آمادگی و برنامه ریزی برای موقعیت های محرک مفید خواهد بود.
ساعات شب زمان حساسی برای بسیاری از افراد مبتلا به اختلال موکنی است که احتمال مغلوب شدن در برابر تکانه ها در آن افزایش می‌یابد. با توجه به اینکه مصرف کافئین احتمال بیدار ماندن طولانی تر و احساس اضطراب در طول شب را افزایش می‌دهد توصیه می‌شود از مصرف کافئین در ساعت قبل از خواب خودداری کنید.
اهداف خود را تا حد امکان به صورت کوتاه مدت و واقع بینانه تنظیم نمایید . به طور مثال تا  سه ساعته آینده موهای خود را نمی‌کنم و به تدریج این بازه های زمانی را تکرار و افزایش دهید
در صورت مغلوب شدن در برابر تکانها و کندن تعدادی از موها، خود را ناامید و سزاوار سرزنش و تنبیه ندانید و تلاشتان  در جهت مغلوب نشدن در برابر این تکانه ادامه دهید.