آگاه مایند

امیدواری و سهم آن در موفقیت

در واقع این امید است که در ذهن ما تبدیل به انگیزه می شود و انگیزه هم به مانند سوخت یک خودرو، نیروی محرکه ما شده و باعث می شود برای رسیدن به هدفمان تلاش کنیم.

در مقابل امید هم ناامیدی است؛ نومیدی و مایوس بودن باعث توقف کردن، حرکت نکردن، بست نشستن، انتظار بیهوده کشیدن ونتوانستن و بریدن می شود.

چرا باید امیدوار باشیم؟

انسان از آن جهت که انسان است و دارای اندیشه و تفکر و باور و ایمان می باشد، هرگز شایسته ناامیدی نیست.

آدمی آفریده شده است برای رفتن و شدن و بهتر شدن و تغییر و تحول و تکامل و تعالی یافتن؛ بنابرین امید ریشه در انسانیت ما دارد و ذاتی انسان است و نا امیدی با اندک تامل و درنگ از ساحت و شان آدمی به دور است.

سندروم امید واهی چیست؟

برخی مطالعات نشان داده است که در 25% موارد، افراد بعد از اینکه یک تصمیم جدید برای شروع یک راه جدید یا یک تغییر در زندگی خود می گیرند، بعد از گذشت فقط یک هفته از ادامه مسیر منصرف می شوند.

محققان می گویند دلیل این مساله آنست که ما در بسیاری مواقع امید واقع گرایانه برای رسیدن به یک هدف مشخص نداریم و دچار خیالبافی و رویاپردازی متوهمانه می شویم و درست در همین موارد است که مقصود موردنظرمان محقق نمی شود.

محققان علوم اجتماعی، این تمایل را «سندروم امید واهی» نامگذاری کرده‌اند.

سندروم امید واهی عبارت است «از انتظارات غیرواقع‌بینانه درخصوص سرعت و میزان رسیدن به اهداف، راحتی مسیر و دستاوردهای تلاش برای تغییر خود.»

ما به دلیل این‌که فکر می‌کنیم ایجاد تغییر در خود کار آسانی است، انتظاراتی در این‌باره نسبت به خودمان ایجاد می‌کنیم که واقع‌گرایانه نیستند.

به همین دلیل به‌سادگی امیدمان را برای رسیدن به آن‌ها از دست می‌دهیم، در‌حالی‌که امیدهای واقع‌گرایانه بیشتر از این‌ دوام می‌آورند.